خیلی وقتها پیش آمده است برای سلام کردن به شخصی مکث میکنیم تا ببینیم طرف مقابلِمان سلام میکند یا خیر! با خودمان میگوییم: “اگر سلام کرد جوابش را میدهم در غیر این صورت محتاج سلامش نیستم”
شاید این مورد بارها و بارها برای شمار کثیری از افراد اتفاق افتاده باشد و مسلماً در آن لحظه هزاران فکر به سراغمان میآید. بیشعور، ادب ندارد! معلوم نیست مشکلش چیست که سلام نمیکند! فلان فلان شده حسود، چشم دیدنم را ندارد! ولی آیا تا به حال به این فکر کردهایم که شاید برای طرف مقابل مشکلی پیش آمده باشد یا شاید از چیزی ناراحت است که سلام نمیکند؟ شاید هم عادت شیرین سلام کردن را فراموش کرده است.
بگذریم، یک سلام گفتنِ ساده به دیگران نه تنها چیزی را از ما کم نمیکند بلکه به سایرین میزان ادب، شخصیت، فروتنی و تواضع مان را نشان میدهد.
بعد از این سعی کنیم وارد هر جمعی که میشویم، به هر شخصی که میرسیم، از هر دری که داخل میرویم، این ما باشیم که سلام میکنیم هر چند اگر جواب سلامی نشنویم.
